Noach’s dilemma; just another Inconvenient Truth

Eind november 1999, 10 jaar na de val van het communisme, tijdens de WTO-top in Seattle, maakte de wereld kennis met de anti-globaliserings-beweging (tegenwoordig anders-globalisten geheten), toen duizenden demonstranten hun ongerief kenbaar maakten en zo de WTO-top in een ander daglicht plaatsten. Sindsdien is er een groeiende aandacht voor de onderlinge relaties tussen globalisering, economie, armoede en milieu. In juli 2008 stelde Bart van Ark (Faculteit Economie en Bedrijfskunde van de RuG) dat hij wel iets begrijpt van de weerstand tegen globalisering en marktwerking, maar veel kritiek is zijns inziens gebaseerd is op onjuiste aannames en sentiment:

“in dat proces heb je winnaars en verliezers, maar het systeem werkt. […] Iedereen praat over recessie, terwijl dat volgens economen niet het geval is. De sentimenten en de feiten over de economie komen niet altijd overeen.”

Een jaar na Van Ark’s prognose, en 11 jaar na de WTO-top in Seattle, lieten de anders-globalisten de London Summit van de G20 (maart 2009) niet voorbijgaan om het failliet van het geglobaliseerde liberalisme cq. het kapitalistische systeem te verkondigen. De milieuproblematiek, de strijd om fossiele en biobrandstoffen, stijgende voedselprijzen, de toenemende macht van multi-nationals, de groeiende kloof tusen arm en rijk wereldwijd, de economische en financiële crisis, al deze ontwikkelingen werden in verband gebracht met de huidige crisis. Veel gehoorde kritiek is dat we ons blind hebben gestaard op (onze) economische vooruitgang, en dat de sociale dimensie daarbij uit het oog is verloren: de burger zou verworden zijn tot producent/consument, ten koste van arme landen, het milieu, en toekomstige generaties.

In The Lugano Report: On Preserving Capitalism in the 21st Century, stelt Susan George dat het onmogelijk is om iedereen op deze aarde te laten participeren in de welvaart die wij in het westen kennen. Het kapitalistische systeem en de aarde kunnen een dergelijke verdeling van goederen over (toen) 6 miljard mensen niet aan. Dus wordt er gebrainstormd over wat te doen (of te laten) door een forum van afgevaardigden van rijke landen (zoiets als de WTO), en de conclusie is dat we (het westen) moeten voorkomen dat de 3e wereld hetzelfde welvaartsniveau bereikt als wij.

De kwestie die zij opwierp, vóór het in zwang raken van de mondiale voetafdruk, is: moeten we streven naar een wereld waarin iedereen gelijke kansen heeft en de middelen zoveel mogelijk verdeeld zijn over de gehele wereldbevolking, of moeten we ons vooral concentreren op hoe wij onze manier van leven, met bijbehorend consumptie-niveau kunnen handhaven? Als iedereen zou leven op het luxe-niveau van de Amerikanen en Europeanen, hebben we aan deze aarde namelijk niet genoeg. Met het consumptie-niveau van China nog net, en als we zo weinig vervuilen als veel ontwikkelingslanden kunnen we nog wel even voort.

In 2000, een jaar na the Battle of Seattle en het verschijnen van The Lugano Report worden de Millennium-doelen getekend. Een sympathiek idee, dat suggereert dat George’s doem-scenario te pessimistisch is, en dat de anders-globalisten opgelucht adem kunnen halen: Voor 2015 hebben we een wereld met minder armoede (dus meer consumptie), minder kindersterfte (dus meer mensen), minder sterfte door ziekten als AIDS en malaria (dus nog meer mensen), een wereldwijde aanpak t.b.v. economische ontwikkeling voor iedereen (dus nog meer consumptie), en… duurzaamheid!!!

Hoe dachten ze destijds dat te rijmen? Het lijkt alsof de questies die de Club van Rome destijds (1972) aansneed, gereduceerd zijn tot een kwestie van welvaartsverdeling; en “oh ja, daarbij moeten we ook het milieu niet vergeten”. Maar technologische vooruitgang en economische participatie zorgen voor meer voedsel (en dus meer mensen), een langere levensverwachting per individu, en meer consumptie per persoon. Volgende week zijn we met zo’n 6,8 miljard mensen op deze aarde, en in 2050 met zo’n 9,3 miljard. Deze bevolkingsgroei, gecombineerd met een toenemende consumptie per persoon, zal gecompenseerd moeten worden met een duurzaam gebruik van energie, water, en grondstoffen. Het is nu 2010, en we hebben dus nog 5 jaar om dat klaar te spelen. Misschien is The Lugano Report aan een herdruk toe. Wie mag er over 40 jaar mee in Noach’s bootje?

China's boom 2008 #2
Sichuan, China, 2008 © mirrormundo

Advertisements

One Response to “Noach’s dilemma; just another Inconvenient Truth”

  1. Mirrormundo Says:

    ga naar de INHOUDSOPGAVE

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: